Technical information

1396/07/06 13:19

محدودیت پهنای باند سوپیچهای شبکه

 

 

 

 

 

قسمت دوم

ما اغلب سوپپچهای شبکه را محصولات انتقال شفاف مشاهده می کنیم. ولی در واقعیت چه  اتفاقی می افتد؟ در واقعیت چیزی فراتر از آنچه ما در ذهن داریم اتفاق می افتد. در این مقاله آقای  نیل هلر  تاکید می کند که هر بخش از ساختار انتقال یک تاثیر قابل توجهی  در سیستم انتقال و عملکرد آن دارد.

دست کم یک سوییچ شبکه می تواند به صورت یک تکه سیم فرض شود. همین یک تکه سیم هم مقاومتی دارد که روی پهنای باند می تواند تاثیر بگذارد.

در مقاله قبل ما در باره اینکه چگونه تصویر تحت شبکه به صورت فریم های تصویری و پکتهای اختصاصی انتقال می یابد، بحث کردیم.

همچنین گفتیم که سایز فریم برای دوربینهای امنیتی تحت شبکه عموما بستگی به سایز مگا پیکسل دوربین دارد. هرچقدر مگا پیکسل دوربین بالاتر، پکت انتقالی نیز بزرگتر می شود. اگرچه سوییچ های شبکه برای کاربرد دیتا ساخته شده اند، اما اولویت اصلی آنها عبور دیتا در قابل اعتماد ترین و سریعترین راه است.

هنگامی که تصویر تحت شبکه را دیتا فرض می کنیم، تفاوت زیادی بین سایز پکت یک فایل ورد و فایل تصویری ویدیویی وجود دارد. تمرکز سوییچهای شبکه روی کاربردهای غیر ویدیویی زمانی مشخص می شود که بدانید کیفیت تست  آن ۶۴ بایت است در حالیکه یک دوربین با کمترین مگا پیکسل حداقل ۱۰۲۴ بایت نیاز دارد.

پکت سایز بزرگتر برای دوربینهای با مگا پیکسل بزرگتر تا ۹۶۰۰ بایت می تواند باشد.

می توان نتیجه گرفت که بیشتر سوییچهای شبکه  سایز پکت خود را در ۱۰۰ مگابیت در ثانیه تا ۱۵۱۸ بایت محدود می کنند. اما صبر کنید، شما فقط مشخصات سوییچ خود را بخوانید که به صورت شفاف بیان می کند پکت سایز یا فریم های جامبو تا ۹۶۰۰ بایت را هم می تواند هندل کند. یک نگاه دقیق تر نشان می دهد که این جمله درست است و پهنای باند سوییچ شما تا ۱ گیگا بایت را ساپورت می کند ( با فرض اینکه سوییچ شما ظرفیت ۱ گیگا بایت را داشته باشد)

البته این مقدار زیاد است. تقریبا هر دوربین تحت شبکه حفاظتی در ۱۰۰ مگابیت در ثانیه اجرا می شود. در شبکه شما باید سرعت پورتهای انتقال را مچ کنید. عدم انجام این کار باعث میشود فریم های تصویر کاهش یابد.

 

 بنابراین ۱۰۰ مگابیت در ثانیه از یک دوربین باید با یک سوییچ شبکه با سرعت ۱۰۰ مگابیت در ثانیه مچ بشود. حالا ما یک مشکل اساسی با مگا پیکسل دوربینها و پکتهای بزرگ انتقالی ( یا فریم های تصویری) در هر ثانیه داریم  

مشکل چیست؟

 انتقال به صورت قابل توجهی کاهش پیدا می کند. پهنای باند کم شده و دوربین با پهنای باند بالاتر مقاومت بیشتر و تصویر خراب تر می گردد. 

یک پهنای باند داخلی دیگری وجود دارد که به آن تروپوت می گویند. یک باس که همه پورتهای سوییچ پورت را وصل می کند. مجددا این مشخصه تفاوت بین سوییچهای طراحی شده مخصوص دیتا و انهایی که برای دوربین طراحی شده اند را بیان میکند. تروپوت باید حداقل دو برابر مجموع بیشترین پهنای باند کل پورت باشد.

آنچه قابل توجه است تعداد پورتهای وصل شده است. در کاربرد دیتا (و نه ویدیو) عموما همه پورتها استفاده نمیشوند. و اگر هم استفاده شوند همه ظرفیت پهنای باند آن مورد استفاده قرار نمیگیرد. اما این حالت برای دوربینهای تحت شبکه وجود ندارد. نتیجه این میشود که تصویر دوربین خوب است تا زمانی که تعداد پورتها به حد معینی میرسد و تصویر کند می شود. مثل اینکه در یک بزرگراه در ساعت اوج ترافیک تعداد خودرو ها رفته رفته بالاتر برود. سرانجام همه چیز متوقف می گردد.

چیزی که شما را شگفت زده خواهد کرد این است که این موردی که بحث کردیم در سوییچ های شبکه استاندارد نشده است. در بسیاری از موارد فهمیدن آن بسیار مشکل است بخصوص زمانی که مشخصات فنی یک محصول را مطالعه می کنید. این موارد می تواند تفاوتهای حساسی را در عملکرد سیستم نظارت تصویری شما بوجود بیاورد.

پایان مقاله دوم

نویسنده : آقای نیل هلر 

ترجمه: گروه مهندسی سپیتام

 

ادامه...


نظرات

نظر شما
نام :
پست الکترونیکی :
وب سایت :
متن :

تصویر :

برچسب ها :